Vechten voor liefde

Al op jonge leeftijd begint het gevecht, de oneindige strijd voor goedkeuring, acceptatie en liefde. Want al vanaf het begin lijkt het alsof de liefde waar je zo naar verlangt voorwaardelijk is. Mama lijkt alleen van je te houden als je rustig bent, als je kamer opgeruimd is, als je niet schreeuwt en later als je cijfers goed zijn en jij aan de verwachtingen voldoet. De juf geeft je alleen haar goedkeuring wanneer je luistert, je gedraagt zoals ‘het hoort’ en netjes je werkjes doet.

Je medescholieren accepteren je alleen als je de juiste schoenen draagt, dezelfde rugtas koopt en de juiste woorden gebruikt. Je baas geeft je alleen waardering als je productief bent, je doelen behaalt en netjes doet wat hij of zij zegt. Je partner geeft je liefde als je de vaatwasser uitruimt, regelmatig een vrijpartij faciliteert en probeert te voldoen aan zijn of haar verwachtingen.

En jij? Jij waardeert jezelf alleen als je hebt voldaan aan je eigen torenhoge verwachtingen. Pas als je de perfecte partner, werknemer, ondernemer, ouder, vriend, oom, tante en kennis bent. Als je huis er geweldig uitziet, je al je doelen hebt behaald, je fantastische kleding draagt, lekker actief bent op Facebook. Jij bent het pas waard om van gehouden te worden als alles op orde is. Als je eindelijk ‘goed genoeg’ bent om liefde te krijgen.

Waarom geloof je dat je niet goed genoeg bent?

Maar goed genoeg zul je nooit zijn. Althans, niet in je eigen ogen. Niet zolang je je eigenwaarde laat afhangen van externe zaken. Je leven zal namelijk nooit ‘perfect’ zijn, dingen zullen nooit allemaal magisch op hun plaats vallen, en jij zult dus nooit die liefde en goedkeuring ontvangen waar je zo naar verlangt. Simpelweg omdat je niet goed genoeg bent.

Vreemd hoe we een levensbehoefte die (net als zuurstof) onbeperkt en gratis beschikbaar is, voorwaardelijk hebben gemaakt voor onszelf. Stel je eens voor dat je jezelf zuurstof zou ontzeggen totdat je hebt voldaan aan al je verwachtingen. Het zou erg rustig worden op Aarde als we dat allemaal zouden doen. Maar waarom doen we dat dan wel met liefde voor onszelf? Waarom onthouden we onszelf de liefde waar we zo naar verlangen?

Volgens mij is het antwoord simpel: Ergens gaandeweg zijn we gaan geloven dat we niet goed genoeg zijn om liefde te krijgen. We hebben geleerd dat liefde voorwaardelijk is, en dat idee passen we toe op onszelf. En dat is lastig, want liefde laat zich pas delen wanneer het vat overloopt. Pas wanneer jij onvoorwaardelijk van jezelf kunt houden, kun je onvoorwaardelijk van anderen houden.

Jij bent waardevol, precies zoals je bent

Wil je leven in een wereld met meer liefde? Geef jezelf dan de liefde die je verdient. Haal jezelf niet langer naar beneden, beschouw jezelf niet als minderwaardig. Jij bent perfect, precies zoals je bent. Jij verdient liefde, simpelweg omdat je bestaat, omdat je bent wie je bent. Niet om wat je doet, wat je denkt of wat je zegt.

Je hoeft niets te doen om liefde te verdienen anders dan jezelf te zijn. De meest gelukkige mensen ervaren een sterke mate van liefde en verbondenheid in hun leven, simpelweg omdat ze geloven dat zij het waard zijn om van gehouden te worden. Die ene simpele overtuiging heeft de kracht om je leven voor altijd te veranderen.

Blijf wie je bent. Verander niets behalve dit: geloof dat jij waardevol bent. Jij bent waardevol genoeg om jezelf liefde te geven, en jij bent waardevol genoeg om liefde van anderen te ontvangen. Je bent goed genoeg, dat ben je altijd geweest. Je hoeft niet te vechten voor liefde, je hoeft de liefde alleen maar in je leven te verwelkomen.

Bron: soChicken


Je zou ook interesse kunnen hebben in:

Kiezen voor jezelf – is dat egoïstisch?

Zo stop je met jezelf wegcijferen – en begin je met delen