Sas gaat eens lopend naar de stad en ziet…

(Sas’ Own Little World) Vanmiddag ging ik lopend naar de stad. Een lokale singer-songwriter zou namelijk in het Koffiestation een set spelen. Een fijn uitje als je al bijna een week niets anders dan de weg tussen je huis en de supermarkt hebt gezien. Maar na alle gladheidsvoorspellingen van de afgelopen nacht en ochtend, leek het mij niet zo’n goed plan om te gaan fietsen. Achteraf had dat natuurlijk prima gekund, maar nu heb ik na een uur gewandeld te hebben toch ook nog het idee dat ik iets van fysieke beweging heb gehad. Daarnaast vind ik het ergens ook wel lekker. Met een muziekje op mijn gedachten een beetje weg laten vliegen en ondertussen wat in de rondte staren.

Tijdens die staarsessies vielen mij echter een paar merkwaardige dingen op. Ik kwam namelijk steeds hele gekke dingen tegen die mensen op straat hadden “achtergelaten”. Nu is niet iedereen goede vriendjes met moeder natuur, dus ik sta er niet meer van te kijken als ik ergens verpakkingen van etenswaren of achtergelaten drinkflesjes tegenkom. Vervelend vind ik het wel, maar het valt me al bijna niet meer op. Tenzij het in de zomer in ons Noorderplantsoen een halve vuilnisbelt aan het worden is. Dan kan ik er inderdaad niet omheen. Vandaag zag ik echter andere dingen.

Ten eerste zag ik een verlaten schoenendoos. Waarom vraag ik me af. Goed, ik bewaar ook wel eens oud papier in een oude schoenendoos die ik netjes aan de weg zet als de lokale instantie het weer komt inzamelen. Maar anders zet ik echt geen schoenendoos op de stoep. Als je schoenen koopt, neem je die meestal ook eerst mee naar huis voordat je ze aantrekt. Dus waarom zou iemand een schoenendoos achterlaten?

Daarnaast passeerde ik een tweetal (!) verlaten paraplu’s. Weliswaar regende het. Maar Sas is zelf niet echt van suiker en weigert vaak onder een paraplu te gaan lopen. Daarnaast hebben paraplu’s altijd ruzie met wind en zeker de fietsende paraplu-drager kan voor het einde van haar rit afscheid nemen van haar geliefde draagbaar afdakje. Dat is lopend al een risico. Laat staan op de fiets. Recentelijk – toen het ook zo hard waaide – kreeg ik al bijna een paraplu in mijn wiel. Niet meer doen. Koop dan een poncho of een winterjas die bestand is tegen regen. Maar dump niet meer je zuurstokroze paraplu’s op de stoep!

Wat me echter nog het meest verwonderde was het Turkse brood in plastic dat midden op de stoep lag. Een groot brood ook nog. Zo eentje waar ik vanmorgen in mijn kerstmis-gerechtenzoektocht nog zin in had. Dat lag daar nu eenzaam en verlaten zonder eigenaar in de regen. Hoewel, helemaal eenzaam was het Turkse brood niet. Twintig centimeter verderop lagen broodjes voor in de oven. Ook in plastic. Heel curieus.

Maar zo kijk ik wel vaker verwonderd naar verloren eigendommen die langs de kant van de weg liggen. Let maar eens op hoe vaak je wel niet schoenen of sokken tegenkomt. Mijn vraag: hoe krijg je het voor elkaar om die te verliezen?

Bron: Sas’ Own Little World

Translate »