Fred Matser: een glimp van de oneindigheid

(Global Heart | Esther Haasnoot) Een glimp van de oneindigheid. Een interview met Fred Matser over zijn nieuwste boek en film: “Beyond us” en “Beyond me”.

Het perspectief van een humanitair op onze waarden, overtuigingen en manier van leven

beyondusHoe kan een mens op aarde blijven leven na het ervaren van eenheid? Op zoek naar wat voorbij de grenzen van zijn eigen denken ligt, had Fred Masters een onverwacht diep ontroerende ervaring die zijn visie op leven, dood en de menselijke conditie transformeerde. Fred ontdekt hoe het komt dat veel mensen de verbinding met zichzelf en elkaar kwijtraken. En hij vindt manieren om in de westerse wereld te blijven functioneren en tegelijkertijd zijn gevoel steeds meer vrij te maken, zodat intuïtie een gids kan zijn. Fred is actief geweest in sociale en ecologische transformatie. Hij is de oprichter of mede-oprichter van een groot aantal liefdadigheidsstichtingen op het gebied van gezondheid, milieu, natuurbehoud, vrede en wereldwijde verandering. “Beyond us, Fred’s nieuwste boek is een verzameling essays die ons confronteren met onaangename waarheden over onszelf, waarvan de erkenning absoluut noodzakelijk is als we willen genezen en ons leven willen verbeteren. De boodschap is actueel en essentieel in onze poging enige balans en harmonie te herstellen in onszelf, tussen mensen en in de natuur.

***

“Fred Matser diagnosticeert onze kwalen met röntgenvisie en laserprecisie. Hij is in staat om zichzelf uit de culturele echokamer van waarden, meningen en overtuigingen te halen waarin de meesten van ons ondergedompeld zijn, om vervolgens onze situatie vanuit een neutraal perspectief te beoordelen. Fred vernieuwt en verrijkt onderwerpen waarvan we dachten dat we ze al uitgeput hadden, door op lucide wijze onze blinde vlekken te identificeren en bloot te leggen. Toevallig zijn het juist die onderwerpen die het dichtst bij ons staan, die het meest integraal deel uitmaken van ons dagelijks leven. Daarom hebben de inzichten in dit boek een directe en zeer concrete invloed op hoe we elke dag denken, voelen en ons gedragen”. Bernardo Kastrup, PhD, filosoof en auteur.

***

Een interview met Fred Matser over zijn nieuwste boek en film: “Beyond us” en “Beyond me” door Esther Haasnoot

Esther Haasnoot: Uw boek “Beyond us” bevat een intrigerende verzameling van onderling samenhangende essays die ons confronteren met onze disfunctionele, maar ononderzochte manieren van zijn en leven in het begin van de 21e eeuw. U hebt zelfs een film gemaakt, “Beyond Me“, gebaseerd op dit ongelooflijke boek. Kunt u ons iets meer vertellen over het boek en de film?

Fred Matser: Ja, dank je wel voor de vraag. Ik heb natuurlijk gehoopt, en hoop ook nog steeds dat de film voor zich spreekt en het boek ook. En dat de film doordat je bewuste zijn, nu bedoel ik het bewuste zijn van de kijker, verbonden wordt met teksten en beelden zelf inspiratie en andere associaties kan maken. Ja, waardoor je misschien toch weer wat anders naar het leven kijkt. Zo weet ik zelf als ik naar een film kijk of een documentaire dat ik ook die associaties maak, herkenningen, wat wel fijn is dan om te bevestigen dat anderen kennelijk ook zo’n ervaring hebben, of zienswijze, of dat je een nieuw inzicht krijgt, of dat je zegt: ja, maar dat is te gek, daar ben ik het niet mee eens. Al die varianten zijn mogelijk ook bij het herzien van een film, merk ik ook wel eens dat je ook wel eens de indruk hebt goh de vorige keer heb ik dat niet eens gezien. Dat wat ik nu zei over de film dat geldt natuurlijk ook voor het boek.

Esther Haasnoot: U bent in staat uzelf te onttrekken aan de culturele echokamer van waarden, meningen en overtuigingen waarin de meesten van ons zich bevinden, en vervolgens onze situatie vanuit een neutraal perspectief te beoordelen. Net als de meesten van ons, begon u uw volwassen leven diep geconditioneerd en in de greep van de disfunctionele manieren van culturen, u werd zelfs een zeer succesvol zakenman. Iets veranderde, u werd een humanitair, auteur, en geïnspireerde leraar. Welke gebeurtenis of inzicht bracht u op de plaats waar u nu bent?

Fred Matser: Ja, dank je wel. Het is een ketting van gebeurtenissen, inzichten. Leven met vallen en opstaan. Je ontwikkelt je bewustzijn, je legt de wikkels af van materie, of het nu ijl of dicht is, zoals ik dat wel vaker zeg, om uiteindelijk dan dichter bij de beleving van onconditionele liefde te komen. Maar goed dat is even een stapje opzij, terug naar je vraag… In die keten van gebeurtenissen is natuurlijk wel een heel markant moment. Dat is voor mij het moment dat ik in Zwitserland ben. In 1984 / 1985, een vriend van mij weet dat in de familie van mij diabetes aanwezig is, mijn vader was diabeet, en zegt; jij bent het wellicht latent ik bied je deze healer aan. Die healer in Verbania, in een appartement, geeft mij dan twee liter water te drinken en een heleboel brown rijst moet ik eten met vers gekookte groente en geeft mij daarbij een minuscule portie gecondenseerd nootmuskaat.

Dat is een uitvinding van Dr. Jonas Salk. Hij was in de vijftiger jaren een beroemde man, inmiddels is hij overleden, die het poliovaccin heeft uitgevonden. Dat was toen een hele belangrijke doorbraak in de wetenschap. Deze healer zei; “ik behandelde Dr. Jonas Salk zelf met deze substantie.” Nu, wat er dan gebeurd…maaltijd gegeten, een heel heet bad gehad en een hele diepe massage. In die massage hoor ik de muziek van “We are The World” van Stevie Wonder. Ik merk, dat voor het eerst van mijn leven dat het lijkt of die muziek haar klanken veel dieper in mijn landen dan dat ooit geweest is.

Terwijl dat speelt, komt plotseling de gedachte in mij op; “Sally heeft haar sleutelbeen gebroken tijdens het skiën op de helling hier niet ver vandaan. Zij zal hier over een kwartiertje hier zijn, om jou te vertellen dat zij haar sleutelbeen heeft gebroken en een ambulance nodig heeft.” Zo geschiedde. Ik heb dit wel vaker. Je wilt je tante bellen en je tante belt jou. Dus wat is het onderwerp hier; dat wij kennelijk met informatie verbonden zijn, die niet direct via onze zintuigen waarneembaar is. Iets wat dus niet bedacht is. Ik wist het zeker. Het was niet meer een vraag of het zo was. Nee, ik wist dat het zo was, dat het gebeuren zou. Dus, dat heeft omdat ik zo helder was toen, een hele diepe indruk op mij gemaakt. Het was dus niet zo, wat je weleens hebt, je loopt er bijna aan voorbij. Want dat gebeurd natuurlijk dagelijks ontzettend vaak. Maar ja, ik denk; “Zo is dat nu eenmaal zo”, maar toen ben ik daar steeds dieper over na gaan denken. Wat is nu bewustzijn? Wat is denken? Wat is voelen?

Toen kwam ik erachter dat ik zelf ook nooit goed had nagedacht over bewustzijn. Dat eigenlijk de mensheid denkt dat bewustzijn hetzelfde is als denken. Ik kwam pas later achter onder andere op grond van meerdere ervaringen, en nog wel diepere ervaringen, dat het bewuste zijn oneindig is. Het drukt zich uit in twee faculteiten; een mannelijke kant, een mentale faculteit. Een mentale faculteit heeft het vermogen te ordenen. Alles wat zich in woorden en getallen uit kan drukken kun je ordenen. Zo is het mogelijk dat op die manier beschreven informatie kunt communiceren met anderen. Daarvoor zijn kleuterscholen, lagere scholen, universiteiten, middelbare scholen, van alles opgericht om je steeds verder te bekwamen in het functioneel of disfunctioneel aanwenden van die mentale faculteit. Maar daarnaast drukt het bewuste zijn zich nog in een andere, een vrouwelijke kant uit. Die is wat ik noem een gevoels- of intuïtieve faculteit.

En dat is waar wij het net over hadden, dit sluit aan op de beleving in toen in Verbania. Dat wat niet bedacht is, valt je toe of valt je in. Dat kent niet de ordening van het denkproces. Het denkproces, de mentale faculteit en de producten van die faculteit die hebben wij leren vertrouwen in alle scholen en universiteiten of cursussen etc., maar het zusje, het voelen, de intuïtieve kant, dat is derde klas zaterdagmiddag voetbal. Dat nemen wij te weinig serieus. Ach, het is maar kunst, of die kladdert maar wat aan en die doet maar wat. Wij hebben nooit echt geleerd de informatie te vertrouwen die via het gevoel naar binnenkomt en naar buitengaat. Dus, het is wel degelijk belangrijk om eens met elkaar te kijken hoe wij die gevoelskant in haar meest zuivere vorm kunnen helpen vertrouwen. Een baby die niet kan spreken heeft alleen maar een gevoelskant. Die is niet gehinderd door een mentale faculteit. Die kan nog zuiver waarnemen en zuiver reageren.

Mensen met dementie kunnen dat ook. Die zijn ook niet meer gehinderd door een mentale faculteit. Als je je comfortabel voelt met het mens-zijn dan is het helemaal niet zo slecht. Want je kan gewoon in het nu verkeren en alles gewoon beleven. Ik weet nog wel dat ik een dame bezocht omdat wij op gelijke dag jarig waren. Die vrouw was toen negentig, weduwe en woonde op een klein flatje. Alles was heel proper en schoon. Zij was dement. Toen was ze heel blij, deed de deur open. Ik zei; “goh, mevrouw wat woont u hier leuk”, en er lag een boek op tafel. Dat verbaasde mij een beetje. Ik zei; “leest u?” “Ja”, zegt ze. “Ik lees altijd dezelfde bladzij.” “Het is zo’n mooie bladzij, dat is zo fijn nu, die bladzij is altijd nieuw voor mij en het is zo’n prachtige bladzij.”, zegt ze. Ik ben nu 76 en merk nu dat ik best vergeetachtig ben. Veel vergeetachtiger dan vroeger en dat is voor mij gewoon oké. Ik vind het prima. Ik vergeet dingen. Dat kan, maar ik laat mij er niet door hinderen. Ik heb nu niet zoiets van oh, wat stom. Nou ja, dat gebeurd.

Dus er zijn twee wegen om de informatie te verwerken; de mentale-faculteit en de gevoels-faculteit, of de intuitieve-faculteit. Daar maak ik nog een kanttekening bij. At random worden maatschappelijk de woorden en emoties hebben door elkaar gebruikt. Ik heb geleerd daar onderscheid in te maken. Dat zal ik bij deze proberen uit te leggen. Voelen is die activiteit waarbij je emotieloos in zijn meest zuivere vorm informatie tot je kan krijgen. Dat is ook zonder oordeel. Je bent dan met je bewuste zijn wide-open. Niet gehinderd door enige gedachte aan het verleden, noch enige vorm van hoop, of verwachting naar de toekomst. Daarin kun je universele ongeconditioneerde liefde beleven. Het is als de snaar van de gitaar die bespeeld wordt. Waarvan de consequentie van de aanraking van de snaar de klankkast doet trillen. Zonder oordeel wordt die klank doorgegeven. Dat is wat ik noem voelen. Emotie is een grote klodder kauwgom die geplakt is aan de binnenkant van de klankkast, en misschien ook nog wel op de verkeerde plek op de snaar zit, waardoor het vals speelt.

Het is belangrijk om te kijken naar die twee dingen als fenomenen zonder daar een waarde oordeel over te hebben. Dus, de vraag is; waarom hebben mensen emoties? Nou, die hebben kennelijk emoties, zijn geen emoties, maar ze hebben ze. Dus, op het moment dat wij het licht, oftewel de aandacht brengen naar de emotie, per definitie smelt dan die emotie en kunnen wij terug komen in ons gevoel. We moeten dan wel hebben de moed om met aandacht, dat is eigenlijk hetzelfde als liefde, te kijken wat is die oorzaak. Dat is een proces dat zich in een mensenleven miljoenen malen zich voordoet. Je kunt het ook niet doen, dan heb je jezelf. Dan wordt de wond vaak steeds erger, want dan krijg je steeds een nieuwe vorm waarin het zich aandient. Maar op een dag moet je hopelijk wakker worden, dat je toch zegt nu kijk ik mijn emoties of mijn oordeel recht in het gezicht, en afvraagt waarom heb ik hem eigenlijk?

fred matser quote

Esther Haasnoot: Onze wereld wordt steeds onhoudbaarder – politiek, sociaal, economisch en ecologisch. Wat de meeste indruk maakt, is de manier waarop we een enorme betekenis geven aan zaken die van zeer weinig belang zijn. In onze prehistorie was het innerlijke leven van onze voorouders direct geïntegreerd met hun uiterlijke, natuurlijke omgeving. Zij waren afgestemd op hun omgeving via zintuigen die door ons zijn genegeerd en verwaarloosd. Nu ervaren wij niet langer de rijkdom van de relatie van onze voorouders met de wereld. Wat zou u willen dat mensen ervaren terwijl ze uw boek lezen en met u meelopen op de reis?

Fred Matser: Dat je immer meer bewust word hoe je eigenlijk door de cultuur ingekapseld wordt en daarmee je jezelf blokkeert toegang te houden tot je innerlijke natuur. Onder cultuur versta ik dat wat de mens in zijn antropocentrische functie onttrekt aan de natuurlijke omgeving. Zich buiten de natuurlijke omgeving plaatst en daarmee gaat leven. De natuur kent al haar processen, seizoenen, ritmes, de cyclus van conceptie groei, bloei, verval en sterfte. Dat heeft zo zijn eigen weg. De mens trekt zich daar niks van aan. Op zich zou dat niet zo erg zijn als hij het merendeel van zijn tijd zijn innerlijke natuur zou kunnen voeden met de uiterlijke natuur. Maar nee, want 80% van de mensheid woont in steden, dat is dus cultuur, het is een uitdrukking van antropocentrische, en we worden dus gebombardeerd met cultuur. We gedragen ons steeds meer cultuurlijk en minder natuurlijk en dat is de norm geworden. De levenscyclus is uitgezogen. Die is onze bron van voeding, maar de echte voeding die voedend zou zijn is het niet, het is consumentisme geworden. Voeding beschouw ik als iets wat functioneel is. Consumeren is meer depleting, het is leeg.

Esther Haasnoot: We hebben nooit meer over de wereld geweten dan nu, en toch hebben de meesten van ons moeite om antwoorden te vinden op fundamentele vragen over hoe we erin moeten leven. Onze manieren zijn volledig gestandaardiseerd, in plaats van spontaan; gedreven door veiligheid en gemak, in plaats van nieuwsgierigheid en verwondering. Het leven is een business geworden, in plaats van een avontuurlijke ontdekkingstocht. Welke veranderingen moet de maatschappij als geheel volgens u doorvoeren?

Fred Matser: Dat is natuurlijk een heel abstracte vraag, want er is niet zoiets als een maatschappij. Dit is een verzameling van miljoenen groepen van mensen die op allerlei verschillende manieren in verschillende klimaten samenleven. Als ik dan toch een antwoord probeer te geven dan zou ik in het kort zeggen; help elkaar en jezelf te ontstressen. Zorg ervoor dat je regelmatig per dag een rustig hersenritme kunt ervaren. Die hele cultuur waar wij het eerder over hadden gaat samen met een verhoogd hersenritme. Een verhoogd hersenritme brengt ons steeds in het denken. Dus in de mentale-faculteit. De gevoels-faculteit heeft veel betere kans om zich te ontwikkelen als voorziener van informatie en lagere hersenfrequentie. Bij een lagere hersenfrequentie heb je het vermogen om “allow yourself to be thought”, laat je denken. “Allow yourself to be felt”, laat je voelen. Dus dan word je een instrument van Gods liefde. “Thy will be done”, in plaats van ikke, ikke, ikke. Dus in kort het antwoord is; help elkaar te ontstressen en jezelf te ontstressen. Daarnaast zou ik ook zeggen in dat ontstressings-proces het denkvermogen weer in dienst komt van het voelvermogen. De doorway van het hart, het hartbewustzijn. Alle producten van het denken, die niet gefilterd zij door het hart die riskeren als ongeleide projectielen overal op aarde schade te berokkenen en dat is wat gebeurd. Het denkvermogen wordt op zich gezien als equivalent van het denken en dat voelen bungelt erbij, maar het echte voelen, dat is wat jij eigenlijk ook al aanhaalde, waar de onconditionele liefde door heen kan komen. Als het onbelast is van denkbeelden, emoties, en/of oordelen.

Esther Haasnoot: Onderzoek heeft aangetoond dat de verschuiving van de maatschappij naar uiterlijke doelen – (gerelateerd aan de behoefte om materiële bezittingen te verwerven en acceptatie van leeftijdgenoten te verkrijgen) – boven innerlijke doelen – (gerelateerd aan persoonlijke ontwikkeling en zelfacceptatie) – heeft geleid tot een toename van het consumentisme. Velen van ons hebben het idee dat het doel en zelfs de zin van het leven, het bereiken van bepaalde doelen is. Ons waardesysteem is hierop gebaseerd, en dit leidt vaak tot veel competitie, machtsmisbruik, of ander destructief gedrag. Doelen worden vaak verward met de bestemming van ons leven. We kunnen zoveel meer bereiken in onze samenleving als we onze energieën op een meer functionele – of op zijn minst minder disfunctionele – manier kanaliseren. Hoe kunnen we met onderscheidingsvermogen naar doelen kijken?

Fred Matser: Om bij het laatste punt in te haken. Met onderscheidingsvermogen, ja dat is een woord wat ik ook zelf gebruik, het is eigenlijk het vermogen om niet te oordelen. Het onderscheidingvermogen is het vermogen om functie van disfunctie te onderscheiden. Wat is in dit verband een functionele beslissing? Een functionele beslissing is een beslissing die je neemt in het belang van het heel en het al, het heelal. Dat is eigenlijk heling. Een disfunctionele beslissing is een beslissing die komt vanuit conditionele liefde. Een disfunctionele beslissing gaat uit van het belang van het ego, of een kleine groep rond het ego, die een gebrek aan een onderscheidingsvermogen kent, en dus oordelend is, en daarmee verder afstaat van dat helingsproces.

Tussen die twee uitersten die ik net beschreef daar zitten natuurlijk talloze varianten in, en dat zal voor elk individu in elke fase van leven verschillen, hoe en waar je bent. Dat is het ontwikkelingsproces naar onconditionele liefde. Ik zeg wel eens; ik ben hier om mijn bewuste zijn te ontwikkelen, wikkels afleggen, om onconditionele liefde te beleven, en daar naar te leren handelen. Dat is de weg van heling, heel worden met het heel en het al.

Ik ging in op het onderscheidingsvermogen, maar jij verbond het ook aan een doel. Kijk, het doel is de weg en de weg is het doel. Dus doel is een relatief begrip. Zeker vanuit de gedachte dat het bewuste zijn oneindig is, dan is er vanuit transcendentie het enige doel om hier te zijn, te zijn. Maar vanuit een lateraal perspectief is een doel iets waar je naar toe gaat. Er is geen oordeel of dat nu goed of niet goed is. Kijk, als je een auto wilt maken heb je een doel. Dan moet je met elkaar afspreken dat je je auto wilt maken, en dan is onderweg de weg wel belangrijk dat je daar dan plezier in hebt met elkaar. Dat je leert steeds minder fouten te maken. Steeds betere auto’s, zuiniger, goedkoper, betere werkomstandigheden, meer milieuvriendelijk, en dat soort dingen. Dan vallen de weg en het doel samen. Want morgen of volgend jaar maken we weer een nieuwe auto, noch beter. Onderweg genieten van wat je doet is belangrijk.

Ik vergelijk het ook wel eens met een zeiltocht die je maakt. Met een zeilwedstrijd, hoe je het ook wilt noemen, dan ga je met een bepaald windje of niet windje van start en dan zie je een boei. De ene zeiler is daar helemaal weg van en is alleen maar bezig met naar die boei te kijken. Heeft hij de boei gerond dan neemt hij de volgende boei. Een andere zeiler is aan het genieten van de tocht, de wind, de bemanning en het bootje zelf en hoe de zeilen staan. Op het moment dat hij bij die boei is, ja, dan ziet hij het wel weer en gaat weer naar de volgende boei. Het is heel boeiend om te zien hoe je daar in vrijheid keuzes kan maken. Als je filosofeert over het doel van het leven, wat is dan het doel vanuit een lateraal perspectief? Nou, dat is de dood. Het eindelijk doel van het leven is toch dood? Dat is het laatste bereikbare, toch? Maar vanuit een transcendent perspectief is het ervaring. Dat is wat anders.

Esther Haasnoot: Alles draait tegenwoordig om ‘groei’ We willen grotere auto’s, grotere huizen, grotere televisies, enz. Alles moet groter worden. De associatie die we hebben gemaakt tussen rijkdom en economische groei, welvaart, en kwantificeerbare parameters, dient ons niet goed. Er is zoveel overvloed, in plaats van dankbaar te zijn voor alle dingen die er zijn, voelen steeds meer mensen zich eenzaam en ontevreden. Het lijkt erop dat we vergeten zijn het verschil te begrijpen tussen overleven en bloeien. Kunt u ons uitleggen waarom dit soort groei dikwijls leidt tot een gevoel van leegte?

Fred Matser: Ten eerste het woord groei is vanuit de economie gestolen vanuit de natuur. Groei is de natuur is een fase in de levenscyclus die zijn eigen ritme kent. Het bedrijfsleven probeert dat na te doen, maar steelt dat van de natuur en maakt haar eigen regels van groei, wat eigenlijk geen regels van groei zijn. Het is alleen maar een proces van vergroting in kwantitatieve zin. Wellicht ook uit kwalitatieve zin vanuit menselijk perspectief. Het groeiproces in de natuur is een zijns-proces. De toenemings-proces in het bedrijfsleven is een heb-proces. Dat is het verschil. Met alle gevolgen van dien.

Als je elkaar dan gaat beconcurreren in het hebben en meer hebben, dat je zelf meer wilt hebben dan je buurman, dan krijg je een uitsluitingsproces in een all-in-clusive-system. Competitie, schaarstedenken enz.. Allemaal onderdeel van de materialistische wereldvisie naar welke model wij onze menselijke maatschappij inrichten. En dat geeft dan een gevoel van leegte. Dat is nooit te bevredigen dat hebben. Ik heb daar ook op een bepaald moment in geloofd. Je gaat allemaal door die cyclus heen. Het is ook heel moeilijk om de ander daar niet op af te rekenen en te veroordelen. Het gaat dus in fases. Sommige mensen hebben het niet nodig, die komen daar nooit die pianisten of weet ik wat. Die hebben misschien een enorme erkenning nodig. Dat is in feite een dan weer een andere variant van het hebben. Er zijn, maar heel weinig mensen die zingen vanuit zichzelf zonder er mee bezig te zijn hoeveel mensen hem of haar zullen waarderen. Het bestaat wel. Er zijn heel authentieke mensen, zoals bijvoorbeeld Lavina Meijer, die een zijn met wat zij doen. Dat er dan anderen bij zijn daar gaat het niet zozeer om. Want zij verklanken een vorm van liefde die ze in zichzelf ervaren, waar een ander deelachtig kan zijn, zonder dat die het moet zijn.

fred matser quote

Esther Haasnoot: In het essay over Competitie legt u uw theorie uit om ‘compare with care in order to share with care’. Kunt u iets vertellen over de betekenis en het doel van competitie en hoe het zich verhoudt tot de zakenwereld? Bijvoorbeeld; hoe kunnen bedrijven meer mensgericht zijn en toch winstgericht blijven?

Fred Matser: Let’s not compete, but let’s cooperate and compare with care in order to share with care. Ik werd heel erg wakker in 1983 toen ik ging werken bij het Rode Kruis als vrijwilliger, toen bleek dat vijf miljoen kinderen onder de vijf jaar oud stierven als gevolg van de uitdroging die samengaat met diarree. Het was toen de grootste veroorzaker van sterfte in de wereld, niet alleen kinderen. Dat is natuurlijk een ramp. Wat was er nu aan de hand? Er was een simpele orale hydratatie therapie, dat is een combinatie van zout, suiker en water in een bepaalde verhouding, dat je dan aan een kindje geeft. In 90% procent van de gevallen komt dat kindje er weer bovenop en zal het niet sterven. Het is heel effectief, overal verkrijgbaar, dus niet schaars. Het is spotgoedkoop en iedereen kan het toedienen. Toen dacht ik hoe is het toch in godsnaam mogelijk dat wij dit laten gebeuren in de wereld. Het antwoord is; het is te goedkoop om er een marge op te maken. Dus het bedrijfsleven is niet of nauwelijks geïnteresseerd en waar het zich voordoet. Dan heb ik het over een gebied waar nauwelijks koopkracht is. “Who cares” op een ronde planeet. Toen zag ik vanaf een afstand wat doen wij met die competitie.

Competitie is een houding die tussen oren al brainwashend geplaatst wordt. Door in te spelen op onze angst, en ook met die angst samenhangend, maar het blijft vertellen er is schaarste. Dat wil dus zeggen; je moet er vandaag bij zijn want anders, net als bij een stoelendans, doe je niet meer mee. Je zorgt dat jij dat begeerde plekje of object hebt en kijkt verder niet meer om je heen. Dat is iets anders dan we bespraken met betrekking tot de heling. Dat is de consequentie van het in competitie leven. Onze economieën wereldwijd zijn gebaseerd op deze materialistische visie. De maatschappij is dus op deze materialistische leest geschoeid. De aarde als deel van het heelal is een nevengeschikt iets. Als je ruimte en tijd, de eindigheid ziet als een neven geschikt systeem, en dat is het, dus of je het nu als moleculen uitdrukt, als cellen uitdrukt, als eonen. Elk woord dat je gebruikt om een vorm van ijle of dichte massa te benoemen of alles wat daar tussen zit. Als eigenschap heeft het dat het altijd naast elkaar bestaat. Dus er is geen zelfde molecuul die op dezelfde plaatse kan zijn als een andere molecuul. Alles bestaat naast elkaar. Dat wil dus zeggen dat het hele systeem van hoge ijlheden, tot hoge dichtheden een all-in-clusive-system is. Competitie op zich is al een goed uitgangspunt. Het is een illusie, maar op dat we dat in onze hoofden geplant hebben leven wij er naar.

De stichting Essentia die wij hebben opgericht, heeft als doel om in de komende 30 tot 50 jaar de top van de wetenschap die informatie aan te reiken waarbij wij hopen dat wij kunnen aantonen dat de eindigheid een uitdrukking is van het oneindige. Het oneindige is equivalent met bewustzijn, en bewustzijn is dus plekkeloos, tijdloos, ruimteloos. De eindigheid is het idee van dat oneindige. Dat is de uitdrukking daarvan. Als wij dat wetenschappelijk kunnen duiden op zo’n manier dat de top van de filosofen en wetenschappers in de wereld er van overtuigd zijn dit het juiste uitgangspunt is, dan is de kans groot dat onze maatschappelijke inrichting niet meer uitgaat van schaarste, maar vanuit abundance, vanuit overvloed en vanuit de zinssnede let’s cooperate and compare with care in order to share with care. Dat is wat wij met deze stichting beogen te doen.

PhD, Bernardo Kastrup runt dit. Hij is een belangrijke metafysicus in de wereld op dit moment. Elke twee dagen vind je nieuwe inhoud op de website www.essentiafoundation.org. Kijk maar even, het is verbluffend!

Esther Haasnoot: Wij bevinden ons in dit eindige rijk, waarvan de dynamiek wordt aangedreven door de spanning tussen tegendelen. In het essay ‘Dancing Polarities’ spreekt u over mannelijke en vrouwelijke zijnswijzen. Hoe verhoudt zich dat tot gender? Wat is het meest fundamentele inzicht dat u had met betrekking tot polariteiten?

Fred Matser: De tegendelen drukken juist uit dat het een met het ander weer een geheel vormt. Dat is dus ook met de plus en min polariteit. Na mijn transcendente ervaring in de tachtiger jaren is mijn zoektocht geweest; bij welke gratie van welk fenomeen bestaat de eindigheid. Als wij dan toch naar materie kijken, wat is dat eigenlijk? Voor dat ik die vraag ga beantwoorden ga ik eerst met jou naar die ervaring van eenheid. Die ervaring van eenheid was als volgt; een totaal gevoel van welbevinden, welbehagen. Laat is zeggen een geestelijk orgastisch gevoel met een superbe helderheid, waarbij het ik implodeert. Er is geen ik meer, dus totale leegte, die volledig is. Er is niets. Het gevoel is onbeschrijfelijk. Een transcendente ervaring heeft met materie niets te maken. Er is geen materie. Hier bestaat ruimte en tijd. In het oneindige is er geen ruimte en tijd. Ruimte en tijd is een uitdrukking van het oneindige. Daar is dus iets wat uiteen valt. Dus dan krijg je delen.

Omdat je iets in stand moet houden zijn tegendelen de polariteiten bij welke de massa, ijl of dicht, in stand gehouden wordt. De polariteit is de weerstand. Zonder weerstand zijn er geen polariteiten. Weerstand is inherent aan eindigheid, aan ruimte en tijd. In onze kilo’s vlees, alles wat massa heeft, of het nu een mier is of een grasspriet, een parasol of een mens, alles bestaat uit massa of zuurstof in de lucht. Die bestaat bij de gratie van plus en min, mannelijk en vrouwelijk principe. Denken, voelen, fysieke kracht en de kracht van kwetsbaarheid. Gender, je noemt het woord. Transgender, gender maakt allemaal niet uit.

Vergeet niet dat in elke plus de potentie van de min zit en in elke min de potentie van de plus. Er is alleen een gradueel verschil in hoe zij zich manifesteren. Zie dat nooit extreem. Alle vormen kunnen zich daarbij laten zien. Het is alleen de beperking die ons brengt tot een oordeel over hoe dat zou moeten zijn. Nou, ga je gang. Als je die behoefte hebt. Die tegendelen met elkaar die imploderen. We hebben twee ogen om perspectief te zien. Een perspectief is dat je vanuit twee plekken kijkt om naar iets te kijken. Associeer kijken met een gevoel en ga nu zitten staren. Dan zie ten eerste wordt het blurry en je krijgt een heel ander gevoel. Je schuift dan langzamerhand naar transcendentie.

Esther Haasnoot: Laten we een wereld creëren waarin iedereen en al het leven kan gedijen. “Beyond us” belicht veel van de kwalen van de moderne samenleving zonder concrete oplossingen voor te schrijven. Zijn er plannen voor een vervolgboek, of het dieper ingaan op sommige van deze kwesties via een ander platform, waar we kunnen leren om onze zielverbinding te gebruiken om de planeet efficiënt te dienen?

Fred Matser: Nou, ik ben open. Ik ben bezig met een nieuw boek om wat gedachten uit te werken. Ik schrijf dat overigens niet zelf. Bernardo komt tegenover mij zitten en dan praat ik het zo in. Ik werk helemaal intuïtief, zoals nu ook. We pakken een onderwerp en dan begin ik, en dan zien we wel. Dat komt er natuurlijk niet helemaal schrijf perfect uit, dus hij doet dat dan en geeft het daarna aan mij terug. Daarom zeg ik wel; ik ben geen schrijver, maar ik ben wel de auteur. Zo doe ik dat dan. Ik heb hem ook nodig, zoals ik jou ook nodig heb nu, omdat ik mij met leven moet verbinden wil de informatie binnenkomen. Ik kan het wel typen, maar het gaat veel minder inspirerend.

***

About

Fred Matser (1945) is een toonaangevend Nederlands filantroop, doener en filosoof. Hij gaf leiding aan een succesvol projectontwikkelingsbedrijf. Een diepe ervaring veranderde zijn visie op leven, dood en de menselijke conditie ingrijpend. Fred zet zijn inzichten vanuit bezieling in om de dynamische balans en harmonie te herstellen in onszelf, tussen mensen en in de natuur. Dat doet hij onder meer via het werk van een groot aantal stichtingen die hij heeft opgericht, zoals Fred Foundation en Essentia Foundation waarvan hij voorzitter is. In zijn leven staat de ontwikkeling van het bewuste zijn centraal. Hij is de auteur van Rediscover Your Heart: Seven Keys to Personal and Planetary Transformation (2008) en Beyond Us (2020). Voor meer informatie of om contact op te nemen met Fred Matser: Fred Foundation, Essentia Foundation, Facebook, Instagram.


Translate »