Vrede en harmonie vinden in een wereld vol conflicten

(soChicken | Jelle Hermus) Als de vijandigheid om ons heen toeneemt hebben veel mensen de neiging om zelf ook te verharden. Gelukkig hebben we ook een andere keus.

“Peace cannot be kept by force;
it can only be achieved by understanding.”

Albert Einstein

Harmonie in een onzekere wereld

De wereld is onze spiegel. Wat er om ons heen gebeurt is een glimp van hoe zoveel mensen zich vanbinnen voelen: angstig, onzeker, eenzaam, ongezien en onbegrepen.

Verharding, polarisatie, opbouwende spanning en hartverscheurende conflicten. Soms voelt het bijna aandoenlijk hoe naïef de meesten van ons (waaronder ik!) dit decennium inrolden met vrolijke plannen.

We krijgen het flink voor de kiezen. En het is duidelijk dat we – na een paar uitdagende jaren – nog veel meer turbulentie tegemoet zullen gaan de komende tijd. We zijn binnengetreden in een tijd vol verandering, een wereld vol onzekerheid.

Wat moeten we daarmee?

Bezorgd en angstig

Voor veel mensen leidt dit tot worsteling, misschien herken je dit bij jezelf ook. Al die turbulentie maakt je bezorgd. Over waar het heen gaat met de wereld, maar ook hoe je eigen leven en dat van je dierbaren eruit komt te zien.

Kun je straks nog rondkomen? Hoe gaat het met je baan? Ben je nog veilig? Hebben je kinderen nog kans op een goede toekomst? Moet je iets doen om je voor te bereiden?

Wellicht pieker je meer, volg je misschien het nieuws vaker en praat je erover met anderen. Angst is een emotie die zich vaker laat zien. Een knoop in je buik die je doet terugtrekken richting dat wat veilig voelt. Meer overzicht, meer geborgenheid.

Prima natuurlijk – het is logisch dat je je zo voelt.

Het is logisch dat je zoekt naar stabiliteit in een wereld vol onrust. Toch zul je vroeg of laat merken dat je hier niet in kunt blijven hangen.

Angst is prima – voor even. Zoeken naar comfort, stabiliteit en zekerheid is een slimme tijdelijke oplossing voor de situatie. Maar angst is niet bedoeld als permanente woning – het is een tijdelijke reactie op een onzekere situatie.

Wat kun je doen wanneer de situatie buiten je veilige omgeving voorlopig niet meer stabiel wordt? Blijf je je terugtrekken in angst?

Er is wat mij betreft maar één weg vooruit. Eén pad richting veerkracht en authentieke blijdschap. Eén route naar een leven dat het waard is om geleefd te worden.

Het is wegbewegen van angst, en bewegen richting liefde.

Zaaien in droge grond

Onze huidige, verharde wereld is als een akker die gebukt gaat onder de zoveelste hittegolf. Dor, gebroken, ogenschijnlijk ondoordringbaar.

Hoe cultiveren we vrede en harmonie in deze omgeving? Door compassie te zaaien.

Je zaait bloemen in die droge grond en er gebeurt niets. Je doet het nog eens – geen resultaat. De bodem wordt alleen maar droger en harder. Maar je blijft zaaien, je blijft bewateren – dag in, dag uit. En dan plotseling ontkiemt er een zaadje, en nog eentje.

Bloemen kunnen floreren als we ons best doen – ook in een moeilijke omgeving. Hetzelfde geldt voor vrede en harmonie – in onszelf én in de wereld om ons heen.

Als wij blijven opdagen, zullen die zaadjes vanzelf ontkiemen.

Stug doorgaan – bewegen richting liefde

Liefde, begrip en compassie komen niet uit de lucht vallen. Het zijn eigenschappen die je moet cultiveren. En het is makkelijk om begrip te tonen wanneer iedereen het met elkaar eens is. Maar juist nu zijn we in de gelegenheid om echt te onderzoeken wat compassie betekent.

We zitten in een tijdperk waarin we compassie continu kunnen trainen: je kijkt voorbij het gedrag, op zoek naar de gevoelens die een ander beweegt.

In plaats van de persoon te veroordelen, zie je duidelijker dat er achter het gedrag iemand schuilt die worstelt met moeilijke emoties. Een persoon die (nog) geen constructieve manier heeft gevonden om met deze emoties om te gaan.

We herkennen dit allemaal in onszelf. Ik weet dat ik soms gedrag vertoon waar ik niet trots op ben wanneer ik me boos of overweldigd voel. Niemand is hier vreemd van, en we kunnen ons allemaal verplaatsen in hoe dit voor de ander moet voelen.

Dat wil niet zeggen dat je schadelijk gedrag wilt toestaan of goed wilt praten. Het betekent vooral dat je de ander begrijpt. Dat je ziet waar het gedrag vandaan komt, en de menselijkheid erachter kunt zien.

Schadelijk gedrag komt voort uit angst. Door die angst te erkennen en herkennen in onszelf kunnen we compassie beoefenen – zonder het gedrag goed te keuren. Zonder over ons heen te laten lopen.

Dit leidt tot meer rust, vrede en liefde. We kunnen dit betekenen voor anderen, en we kunnen dit doen voor onszelf.

Dit kun je vandaag nog doen

Door te blijven hangen in angst, draag je bij aan een angstige wereld. En hoe meer angst er heerst, des te meer verharding en vervreemding te kunnen verwachten.

Dus heb de moed om het los te laten. Om te ontspannen en compassie te beoefenen.

Je kunt niet alle problemen oplossen. Je hoeft het gewicht van de wereld niet op je schouders te nemen. Maar je hoeft ook niet te blijven hangen op een plek die je kleiner en ongelukkiger maakt.

Wanneer je merkt dat angst je in zijn greep heeft – haal dan een paar keer rustig adem en laat het gevoel door je lichaam bewegen.

Het is er – en dat is oké. Laat het komen, en laat het ook weer gaan.

Door de angst in jezelf te erkennen en tóch te kiezen voor compassie – draag je bij aan vrede en harmonie. Om te beginnen in jezelf, maar onvermijdelijk ook in je omgeving.

Zo kunnen we voorkomen dat we zelf verharden. En kunnen we op onze manier bijdragen aan meer vrede en harmonie in de wereld – al is het maar een kleine bijdrage.

Bron: soChicken


Je kunt ook interesse hebben in: 

Ubuntu: samen menselijk zijn

Waarom hebben we niet meer compassie?

Translate »